30.1.08

Αποχαιρετώντας το Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο



Με δάκρυα ψυχής αποχαιρετώ τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, αν και σκοπός του blog μου δεν είναι να αναμειχθώ στα πολιτικά και τα θρησκευτικά πιστεύω σας, θεώρησα ωστόσο δικό μου χρέος να τον τιμήσω για τη συμβολή του στην Ελληνική Κοινωνία. Εσείς αν θέλετε μπορείτε πολύ απλά να αγνοήσεται το μήνυμα αυτό.
Δε λέω αντίο, γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν θα ξανασυναντηθούμε ποτέ μαζί του.
Απλά σιωπώ!!!

Αύριο, δε θα υπάρξουν νέες αναρτήσεις. Κλείνω με το μήνυμά του για τη γιορτή των Τριών Ιεραρχών το 2007 που αναφέρεται στους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές

Αγαπητοί μου Εκπαιδευτικοί,
Aγαπητά μου παιδιά,

Διαβάζοντας τα αποτελέσματα των τελευταίων ερευνών, οι οποίες απεικονίζουν με γλαφυρότητα τις στάσεις ζωής των νέων ανθρώπων, είναι αναγκαίο να σταθούμε σε ένα ανάμεσα στα πολλά ενδιαφέροντα ευρήματα.
Τα παιδιά μας στο ερώτημα «ποιο είναι για σένα το πρότυπο του καλού καθηγητή» επιλέγουν σε πολύ μεγάλο ποσοστό «τον φίλο», ενώ οι επιλογές «καθηγητής με εξελιγμένες ιδέες» ή «χωρίς ταμπού» βρίσκονται στην τελευταία θέση των απαντήσεων.
Οι Τρεις Ιεράρχες, οι Τρεις Φωτισμένοι Δάσκαλοι, τους οποίους εορτάζουμε, με την ποιμαντική τους διακονία, το διδακτικό και επιστημονικό τους έργο αποδεικνύονται τα πρότυπα όλων των δασκάλων οι οποίοι θέλουν να σταθούν στο πλευρό των μαθητών τους.
Ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος συγκεκριμένα γράφει: «Από την τέχνη αυτή (της αγωγής) δεν υπάρχει άλλη μεγαλύτερη. Γιατί τι είναι ίσο με το να διαπαιδαγωγήσεις την ψυχή και να διαπλάσεις τη διάνοια του νέου;» Σε ένα άλλο λόγο του αναφέρει: «Οι μαθητές τότε προ πάντων αγαπούν και μιμούνται το καλό, όταν έχουν τέτοια παραδείγματα από τους δασκάλους τους… Εκείνος που εφαρμόζει πρώτος εκείνα που συμβουλεύει στους άλλους, με την έμπρακτη τήρηση της συμβουλής περισσότερο απ’ όλα τον ακροατή. Ο καλός δάσκαλος είναι απαλλαγμένος από φθόνο και έπαρση. Θέλει οι αρετές να γίνουν κοινό κτήμα των μαθητών του, θέλει μόνο να τους εξισώσει σε όλα με τον εαυτό του. Γιατί αυτό κυρίως είναι το γνώρισμα του πραγματικού δασκάλου, το να συμπάσχει στις συμφορές των μαθητών του, το να θρηνεί και να πενθεί για τα τραύματα αυτών που έχει στην ευθύνη του.
Αλλά και ο Μ.Βασίλειος, δάσκαλος και αυτός, προσθέτει: «(Ο δάσκαλος) Να είναι ευπροσήγορος, ακόμα και όταν πρόκειται να επιτιμήσει, διότι μόνο έτσι γίνεται ευπρόσδεκτος. Τα σφάλματα των νέων πρέπει να διορθώνονται με πατρική ευσπλαχνία και με επιστημονικό λόγο». Από τις απόψεις των δυο προαναφερομένων αγίων δεν απομακρύνεται και ο Αγ. Γρηγόριος λέγοντας: «Στο φόβο ανάμιξε την ηπιότητα. Μετρίασε την απειλή με την ελπίδα. Γνωρίζω πως η καλοσύνη επιτυγχάνει πολλά και παρακινεί στην ανάλογη ανταπόδοση».

Αγαπητοί μου Εκπαιδευτικοί
Aγαπητά μου παιδιά,

Τα παιδιά μας μεγαλώνουν σε μια εποχή η οποία χαρακτηρίζεται, όπως είναι γνωστό σε όλους, ως «εποχή της ρευστότητας». Οι ενήλικες προσπαθώντας να παρακολουθήσουν τους εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς του καθημερινού μας βίου συχνά απουσιάζουν από δίπλα τους. Οι Τρεις Ιεράρχες μας διδάσκουν εδώ ότι αυτή η πραγματικότητα είναι παραλογισμός προτάσσοντας ως σταθερά σημεία την πίστη στον Θεό, την αξία της Παιδείας και τα ίδια τα παιδιά μας.


Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ


Οι τρείς Ιεράρχες διδάσκουν τις αρετές του καλού δασκάλου
30/1/2007

Μήνυμα του Μακαριωτάτου προς τους Εκπαιδευτικούς και Μαθητές της Άθήνας



Σημείωση: Για τη φωτογραφία αυτή ευχαριστώ το φίλο μου και δημοσιογράφο Θ.Τ. για την ιστοσελίδα του athosmemory που μου επισήμανε.

Πηγή: Μήνυμα από ecclesia, φώτο από athosmemory